Zaterdag skisledge-jumping
De olympische skijump-installatie in Lillehammer moet niet onderdoen voor die in Oslo.
Hoe test je zoiets? Ik leg het jullie uit. Je vraagt aan Elodie, Robrecht, Jeroen, Jens en Laurents om met een plastic-slede zo hoog mogelijk de springheuvel op te klimmen. De sneeuw is keihard, spekglad en het gaat van steil naar bijna loodrecht. Dan kijk je naar onder en zie je je vrienden staan op een wit veld onder je naast de olympische vlam ( ik bedoel hier niet Juffrouw Isabel), Lillehammer ligt nog een stuk dieper aan de oevers van een ijsrivier en het grootste bevroren meer in Noorwegen. Het zonlicht speelt met miljarden ijskristallen. Je duizelt even, zet je schrap en stopt die kleine plastic-lap onder je achterwerk. Dan raap je al je moed bijen en laat je los. De seconden erna hebben iets van vrije val, met massa’s kriebels.
Het moet gezegd dat onze “gasten” ook veel enthousiaste kriebels hadden in de souvenirwinkel in Storgata in het centrum.
Na de middag was er een wilderness-lunch aan het gastenverblijf. Een BBcue met Turkse Sucuk, Engelse worst, broodjes en wat bushcraft houtsnijwerk aan het kampvuur voor de liefhebbers.
Het mag gezegd worden dat de eerste traankanaaltjes al vochtig werden tijdens het laatse diner met de ganse groep. Iedereen besefte plots dat het bijna “over en out” was, weg nieuwe vrienden.
De fuif zal de pijn van de laatste uren heel intens verzachten. Emotie en vreugde in jonge harten, zo zuiver als de wildernis rond ons.Reacties
Reacties
bedankt voor de fantastische reis, Elodie is normaal heel stil na een reis of een kamp en nu blijft ze vertellen. Bedankt aan alle begeleiders en de jongens voor de intense week !!
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}